اولین گام در تولید ساینده های باند رزین، مخلوط کردن بایندر رزین و دانه های ساینده است. این فرآیند مستلزم کنترل دقیق نسبت اجزاء برای اطمینان از توزیع یکنواخت دانه ها در بایندر است. تجهیزات اختلاط تخصصی برای دستیابی به توزیع یکنواخت دانه های ساینده در بایندر رزین استفاده می شود. این به جلوگیری از جداسازی دانه ها در مراحل بعدی تولید کمک می کند.
پس از اختلاط، مخلوط ساینده متصل به رزین به شکل دلخواه در می آید. چندین روش قالب‌گیری وجود دارد، از جمله قالب‌گیری فشرده، قالب‌گیری تزریقی و قالب‌گیری اکستروژن.
قالب گیری فشاری یک روش رایج برای تولید ساینده های چسبانده شده با رزین با اندازه بزرگ است. این شامل اعمال فشار به مخلوط در قالب برای تشکیل شکل نهایی است. قالب گیری تزریقی برای تولید ساینده های باند رزین شکل پیچیده مناسب است. از یک سیستم تزریق فشار بالا برای فشار دادن مخلوط به داخل حفره قالب استفاده می‌کند. قالب‌گیری اکستروژن برای تولید طول‌های پیوسته ساینده‌های متصل به رزین، مانند چرخ‌های آسیاب یا تسمه‌های ساینده استفاده می‌شود. این شامل فشار دادن مخلوط از طریق قالب برای تشکیل شکل مورد نظر است.
هنگامی که ساینده متصل به رزین قالب گیری می شود، برای سفت شدن بایندر رزین باید پخت شود. فرآیند پخت را می توان از طریق عملیات حرارتی، قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش، یا ترکیبی از هر دو به دست آورد. عملیات حرارتی یک روش معمول برای پخت رزین های فنلی و پلی استر است. این شامل حرارت دادن قطعه قالب‌گیری شده تا دمای خاص برای مدت زمان معینی برای تکمیل فرآیند پلیمریزاسیون است. قرار گرفتن در معرض نور ماوراء بنفش اغلب برای پخت رزین‌های اپوکسی استفاده می‌شود. از لامپ های فرابنفش استفاده می کند تا قسمت قالب گیری شده را در معرض طول موج خاصی از نور قرار دهد تا فرآیند پخت را آغاز کند.
ساینده‌های باند رزین دسته مهمی از مواد در فرآیندهای ساخت و تکمیل مدرن هستند. درک اصول، فرآیندهای تولید، خواص و کاربردهای عملی آنها برای بهینه سازی استفاده از آنها و دستیابی به نتایج با کیفیت بالا ضروری است. با انتخاب دقیق دانه‌های ساینده و چسب‌های رزینی مناسب و کنترل فرآیندهای تولید، ساینده‌های باند رزینی را می‌توان برای برآوردن نیازهای خاص کاربردهای مختلف طراحی کرد.