انتخاب بایندر رزین یک عامل اساسی در تعیین پایداری سایندههای باند رزینی است. معمولا از رزین های با کیفیت بالا مانند رزین های فنولیک، اپوکسی و پلی استر استفاده می شود. این رزین ها دارای خاصیت چسبندگی عالی هستند و پیوند قوی بین دانه های ساینده و چسب را تضمین می کنند. رزین های فنولیک به ویژه به دلیل مقاومت بالای حرارتی و استحکام مکانیکی خود شناخته شده اند. آنها می توانند سختی عملیات سنگ زنی را تحمل کنند و یکپارچگی ابزار ساینده را حتی در دماهای بالا حفظ کنند. رزین های اپوکسی مقاومت شیمیایی خوبی دارند و این ابزار ساینده را برای استفاده در محیط هایی که ممکن است با مواد شیمیایی مختلف تماس پیدا کند مناسب می کند. این مقاومت به جلوگیری از تخریب بایندر کمک می کند و عملکرد ثابت را در طول زمان تضمین می کند. رزین های پلی استر به دلیل انعطاف پذیری و شکل پذیری خوب ارزش دارند. می توان از آنها برای تولید ساینده ها با اشکال و اندازه های مختلف استفاده کرد، در حالی که هنوز یک پیوند پایدار با دانه های ساینده حفظ می کند.
انتخاب دانه های ساینده نیز نقش مهمی در پایداری ساینده های باند رزین ایفا می کند. دانه های ساینده درجه یک مانند اکسید آلومینیوم، کاربید سیلیکون و الماس به دلیل سختی، دوام و کارایی برش انتخاب می شوند. اکسید آلومینیوم به دلیل هزینه نسبتا پایین و عملکرد کلی خوب، یک دانه ساینده پرکاربرد است. سختی بالایی دارد و می تواند به طور موثر مواد را از قطعات کار حذف کند و در عین حال وضوح خود را در مدت زمان طولانی استفاده حفظ کند. کاربید سیلیکون سختی بالاتری نسبت به اکسید آلومینیوم دارد و به ویژه برای آسیاب کردن مواد سخت و شکننده مناسب است. مقاومت در برابر سایش عالی دارد و این اطمینان را می دهد که ابزار ساینده می تواند توانایی برش خود را حتی در صورت استفاده بر روی سطوح سخت حفظ کند. الماس که سخت ترین ماده شناخته شده است، برای کاربردهای سنگ زنی فوق العاده دقیق در جایی که نیاز به پرداخت سطحی بسیار بالا است، استفاده می شود. دوام استثنایی و عملکرد برش آن را به گزینه ای ایده آل برای کاربردهایی تبدیل می کند که عمر طولانی ابزار و نتایج ثابت ضروری است.